bart Kuipers

[Column] Wereldmannendagen

Mijn eerste bezoek aan de Wereldhavendagen verliep traumatisch. Ik ging er heen met mijn toen zevenjarige zoon. Fiets parkeren bij de ingang van de Maastunnel en meteen belandde ik midden in het terrein waar de mariniers een stormbaan hadden uitgezet. Dit tot grote fascinatie van mijn zoon die overal in klom en geen genoeg van het rondrijden in rupsvoertuigen kreeg.

Ik zag alles met een glimlach aan en moest hardop lachen toen hij niet verder kwam dan zeven keer opdrukken ergens halverwege de baan. De jonge marinier gaf mij na dit lachen meteen orders: “Lachen wij? Twintig keer opdrukken!” Als voormalig speler van het eerste team van de roemruchte waterpolovereniging de Woelwaters dacht ik: makkie! Tijdens trainingen moesten we vaak naar de kant en drukten ons een veelvoud op. Maar het kantoorleven en de dagelijkse Van Dobben kroket maakten dat ik na vijftien keer opdrukken in de problemen kwam en bij achttien ineen zeeg onder hoongelach van deze gespierde militaire halfgod.

Ik kreeg mijn zoon nog diverse jaren mee. In het begin sprak hij alleen maar over mariniers en oorlogsschepen — mijn ex sprak dan ook over de ‘Wereldmannendagen’ wegens het militaristische karakter. Later bezochten we onder meer ECT en de Shell-raffinaderij. Het letterlijke hoogtepunt was een helikoptervlucht vanuit de landtong bij Rozenburg waarbij we onbegrijpelijk dicht over de uitgestrekte chemische complexen vlogen. Zo rond zijn dertiende ging mijn zoon puberen en was alles waar ik voor stond oubollig en fout — zeker de haven. Ik heb er nog wel eens alleen rondgelopen maar stond toen ook wel erg lang in dikke rijen en kon de verleiding van de diverse horeca maar moeilijk aan.

De Wereldhavendagen zijn een zeer belangrijke gebeurtenis. Ofschoon ik er al weer een jaar of zes geleden voor het laatst was is het een goede zaak dat de haven zich elk jaar toont aan de bevolking. Natuurlijk bestaat een groot deel van de inhoud van de vele bussen die de haven ingaan uit oud-werknemers, maar hun trots en enthousiasme werkten op mij altijd erg aanstekelijk. Ook mijn boekenwijsheid bleek relatief als je naast iemand zat die jaren in de haven werkte en simpele verklaringen gaf voor zaken die voor mij altijd een mysterie waren gebleven.

In de afgelopen jaren was de Erasmus Universiteit betrokken bij workshops waar studenten onder de bezielende leiding van oud-haventalent Onno de Jong mochten discussiëren met topondernemers uit de haven of ideeën mochten aanleveren voor structurele problemen. Ook erg nuttig.

Het thema van deze havendagen is ‘Energize!’, met vooral aandacht voor de energietransitie waar de haven zo belangrijk voor is en die de haven fundamenteel gaat veranderen. Meteen gaan mijn gedachten naar een medewerkster van de LNG Gate-terminal die mijn grappen over de Wereldmannendagen maar matig kon waarderen en die vooral vond dat de haven van de toekomst divers en vooral ook vrouwelijk is. Ook zonder haar terechtwijzing was ik het volledig met haar eens. Juist de diverse haven geeft energie!—kijk naar het jongste haventalent, onze oud-student Ana Duškov!

Bart Kuipers

Onderwerpen: ,

Auteur: Nathalie Montfoort

Nathalie Montfoort is hoofdredacteur van Mainport en redacteur bij Nieuwsblad Transport.

Reageer ook

Nog maximaal tekens

Log in via een van de volgende social media partners om je reactie achter te laten.